Podróż 2 

Igualada

Drzewa na tym cmentarzu są wiotkie, za to grube ziarna betonu ścielą  obszerny, zagłębiony plac – Iqualada.
 

Enric Miralles i Carme Piños zaprojektowali cmentarz. Uspokojenie duszy. Wiatr tu nie wieje, chronią nas wały z kamieni upiętych w druciane loki. Drewniane kłody -wtopione w ziarnistą posadzkę – wyginają się jak ryby w wodzie.
Można usiąść pod drzewkiem w tym parku zmarłych, można postać.

Ulotne, lawowane kształty odciśnięte  na spalonej ziemi cmentarza Igualada. Matryca wyokrąglonych form jak delikatny śpiew pośród tłumów.

Architekt i kamienie- architekt i ludzie.

 

Palladio

Wczesną wiosną Palladio wracał do Wenecji po chorobie.

Czuł wilgotny zapach powietrza i wiatr zdradliwie zimowy.

Wdychał zimne powietrze z obawą.  Powracał ku nieznanemu światu - czekał na kwiaty, wiosnę.

I freski willi Godi w fioletach i różach ponad górami.

Teraz patrzy w twarz Trissino, przyjaciela od  zawsze.

 Andrea nigdy nie uwierzył, że umrzeć musi każdy. Jeśli wierzył w śmierć, to tylko tych obcych .

Wielki Trissino  zdawał się być poza jej zasięgiem. Uśmiechali się do siebie.

Gian Giorgio wiedział, że umiera, ale w obecności przyjaciela uspokoił się. Miłość, jaką poeta wlał w architekta, odsuwała lęk przed  niebytem.

Andrea poprowadzi jego myśli w przyszłość ku freskom z kwiatów róż, fioletów, czerwieni…

 

Brion

Architekt Carlo Scarpa. Ten  mały , inteligentny i wesoły człowiek zachichotał sobie z nas.
Wybudował cmentarz – mauzoleum ku własnej czci, a potem sam „położył się” w skromnym, wyglądającym jak przykrótkie ubranko, grobie, gdzieś na uboczu.

Cmentarz Brion otoczył warownym murem, jakby chciał nam powiedzieć: „zostawcie nas w spokoju”.

Obcy, wrogi świat pustych pól i rudobrązowych skib ziemi został za murem.
Tam cyprysy, tam wieża kościoła– tu – spokój – architekt i przyjaciele, dla których powstał projekt cmentarza.

Mistrz umiał jednym tylko pomysłem – schodkową ramą z betonu – urządzić całe pole – przywołać i gotyk i uliczki weneckie, portale, rozety, bramy odźwierne, schody i lampy, wesołe miasteczko w postaci wielkich kręgów, w których można się bawić.

 

Miasto umarłych.
 

Tu jest życie – ryby pływają, latarnie świecą.

Scarpa w zbyt krótkim ubranku i śmiesznym, słomkowym kapeluszu.

„Ja jestem jednym z was” zdaje się mówić.

 

La tourette

La tourette Le Corbusiera to zmaganie się ze światem i niezrozumieniem.

Ciepłe krużganki ale też, gdzieś pomiędzy ascetyczny gotyk katedr.

Marzenie odbija się w rytmie drzew – słupów, w bryle krajobrazu i płynnych liniach dalekich horyzontów. Tak dobrze odczuwa się tu żar bijący z porowatych, szarych jak chleb, okurzonych mąką ścian w krużgankach.

 

Pogodne przestrzenie, światło i mnogość świata wewnętrznych dziedzińców - oto piękny świat klasztorny Le Corbusiera.

Duże , ciepłe płyty kamienne grzeją jak klepisko. Płyty na suficie kościoła to echo kamiennych sklepień- poetyckich i gwieździstych. Echo niesie aż na północ do muzeum Sibeliusa arch. Boeckmanna do rytmu słupów Uniwersytetu  w  Turku prof. Bryggmanna.

 

Intrygujące światło. Intrygujące piękno. Zachwyt w zadumie.

Patrzymy na beton, dotykamy jego szorstkości i czujemy jak bije z niego wewnętrzny żar.

 

W La Tourette- wolność, męstwo, odwaga zjednoczyły się z samotnością architekta między ludźmi.

 

Cele klasztorne zbyt małe, żeby żyć, ale są przecież loggie z widokiem, dzięki którym można stać się posiadaczem nieograniczonych przestrzeni, są też krużganki pełne dobrego światłe – a jednak można żyć.

Oni

Nie w światowym Berlinie ale w czeskim Brnie on - van der Rohe - bywalec salonów zaprojektuje dom urzekający światłem , objęciem całego świata w ramiona. Wielkie drzwi jasnych przestrzeni Tugendhat.  Architekt pokona dystans między Brnem a Davos.

I On – Plečnik, samotnie, mozolnie układający kolumny, cichy.  Jože pochyla się z ołówkiem nad detalami rynienki biblioteki w Lublanie, próbuje pokonać dystans między niebem a ziemią.



Tycjan , Chory Człowiek

Igualada

Il Redentore

willa Godi

Brion

La Tourette

atelier

willa Tugendhat







Drzewa na tym cmentarzu są wiotkie ...



                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   





zobacz archiwum









strzałka do góry
             ⓒ Copyright by Biuro Architekt Kaczmarczyk                        english | espanol | deutsch