Drzewa na tym cmentarzu są delikatnie cienkie i wiotkie. Listki - trzepoczą bezwietrznie.

Grube ziarna betonu wyściełają obszerny, lekko zagłębiony plac - Iqualada.

 

To piękny, romantyczny cmentarz. Uspokojenie duszy. Wiatr tu nie wieje, chronią nas od tego kamienne wały.

Pochyłe kamienie wpięte w druciane loki. Drewniane kłody wtopione w gruboziarnistą posadzkę - wyginają się jak ryby pływając.

Można usiąść pod drzewkiem w parku, można postać.

 

Ukrzyżowanie zostało na górze, groźne rdzawe stalowe krzyże mogą jednak zjechać na dół na swoich rolkach i szynach.

Najada wtedy na nas, tam w dole, najadą nasz spokój. Nasze rozmyślanie i ułożenie.

Przecież mamy wszystko ułożone i wymyślone a tu nagle toczy się z góry gilotyna krzyża.





cmentarz Igualada, Enric Miralles, Carme Piños





















                       

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   





zobacz archiwum









strzałka do góry
             ⓒ Copyright by Biuro Architekt Kaczmarczyk                        english | espanol | deutsch